روانخواه آرزو‌های تیم امید را برباد داد| یک انتخاب اشتباه دیگر و باز هم حذف

گروه ورزش|شهرآرانیوز، از امید روانخواه این طور نقل می‌شد که در فلسفه مربیگری به دنبال القای مالکیت توپ به بازیکنان است و این هدف را دنبال می‌کند. حال اینکه در چنین سطحی که تیم‌ها نیاز به کسب نتیجه دارند، پیاده‌سازی این روش چه اندازه اثرگذار است، از نتایجی که تیم امید ایران در جام ملت‌های امید‌های آسیا در عربستان به دست آورد، کاملا گویاست.

تیم امید ایران در گروه مقدماتی جام ملت‌های امید آسیا ۲۷۰ دقیقه به میدان رفت که هیچ گلی به ثمر نرساند. گرچه در بازی پایانی مقابل لبنان که منجر به شکست ۱ برصفر ایران مقابل ضعیف‌ترین تیم گروه شد، برخورد چهارباره توپ به تیر دروازه تا حدی نشانه‌هایی از میل به پیروزی و گلزنی را در تیم روانخواه نمایان ساخت، اما در هرحال آنچه از روانخواه و شاگردانش در ۳ بازی برگزارشده باقی ماند، فقدان گلزنی و ضعف در بازکردن دروازه حریفان بود که جای بررسی و موشکافی دقیق دارد.

اینکه روانخواه اساسا با آن سبقه چطور سر از سرمربیگری تیم امید ایران درمی‌آورد، خود یک بحث مفصل است و یقینا شایسته‌های بسیاری در این سطح حضور داشتند تا تیم امید را راهبری کنند، اما اگر حتی بپذیریم که روانخواه با شایستگی حداقلی در این سمت قرار گرفته این سؤال بزرگ مطرح است که سرمربی تیم امید چرا و به چه دلیل چشم بست به روی نام دو بازیکن شایسته استقلال به نام‌های سحرخیزان و قلی‌زاده که قطعا در این تورنمنت می‌توانستند کمک‌حال تیم امید باشند.

حال شاید بی‌تفاوتی درمقابل این بازیکنان نشئت‌گرفته از همان سیاست فقط پاس بده! در تفکرات اشتباه سرمربی تیم امید باشد که در نهایت چنین‌فاجعه‌ای را به بار آورد. شاید روانخواه تنها به دنبال این بود که از تیم امید آمار قابل‌توجهی از تعداد پاس باقی بماند و او درواقع این موضوع بی‌اهمیت در سطح ملی را فدای صعود و نتیجه‌گیری کرد.

تکلمه: در تیم ملی فلسفه نخست نتیجه‌گیری است، نه تعداد پاس، درصد مالکیت یا از این‌دست آمارها. بازیکن ملی باید هنر پیروزی را بیاموزد که امید روانخواه هرگز موفق نشد چنین‌رویکردی را در تیمش پیاده کند تا بار دیگر یک درد کهنه در فوتبال ایران عمیق‌تر شود: حذف تیم امید!